Lieve vrinden,

 

Gisteren heeft Joke na een kleine ingreep en nog niet geheel bijgekomen van de narcose een tweetal ritmestoringen gehad, waardoor ze ook twee keer met een defribilator  'geklapt 'moest worden om het hart weer in het juiste ritme te krijgen. Jullie begrijpen dat Joke, de kinderen en ik ons rot zijn geschrokken. Ze mocht vanmorgen wel weer naar huis, maar moet 14 juni naar de cardioloog in het MCH. Ik hoop dat ze goed onderzocht gaat worden en mogelijk krijgt ze medicijnen om eventuele toekomstige hartritmestoornissen zo veel als mogelijk te voorkomen. De schrik zit er nog goed in en we zullen samen moeten bezien of en waar haar kwaliteit van leven verbeterd kan worden. Omdat het met mij intussen een stuk beter gaat kan ik haar bijvoorbeeld meer helpen bij alle huishoudelijke taken. Tot nu toe nam zij alles en dus te veel 'op haar nek'. Hebben we het in de voorlaatste blog nog gehad over het begrip 'welbegrepen eigenbelang'! Ook Joke zal hier dus meer balans moeten gaan aanbrengen tussen haar gezondheid en het ontzien van mijn persoon. Enfin, weer een nieuwe uitdaging, zoals dat vandaag de dag heet. Wéér worden we dus met onze neus op een aantal levensvragen gedrukt! Wat is de betekenis van deze jongste ervaring? Vinden we hier ook de zin van het leven in terug? Hoe dan ook alle reden om nog verder te gaan met nadenken over deze levenslessen. Ik kom hier in mijn volgende blog weer op terug.

 

Met hartelijke groet,

Rob

Lieve mensen,

 

Een beetje nadenken over het 'Leven' en de vraag: 'Waartoe zijn wij op aarde?' kan in ieder geval nooit kwaad en zeker niet wanneer je dit kan delen met anderen en zulke mooie reacties opleverd! Ik had vroeger op de nonnenschool een 10 voor katechismusles, vandaar. Een katechismus is een boek waarin, ten behoeve van het geloofsonderricht, een overzicht wordt gegeven van de beginselen en voornaamste 'waarheden' van de kerkleer, volgens Wikipedia. Ook nu schep ik er nog plezier en voldoening in om hiermee op de rustige momenten van de dag mee aan de haal te gaan. Zo af en toe heb ik ingevingen, die me niet meer loslaten en waar ik door de jaren heen met enige regelmaat aan moet denken. Deze ingevingen hebben altijd met levensvragen en het Godsbegrip te maken. Wellicht is het nuttig om deze ingevingen nu ook eens met jullie te delen. Ik ben nu alweer nieuwsgierig naar jullie reacties. Eén ingeving heeft te maken met de vraag: 'Wie of wat en waar is God'? Ik herken me niet in de traditionele wijze waarop God wordt gepresenteerd binnen de meeste religies. Voor mij staat GOD voor:

Goedheid

Openheid

Dienstbaarheid

Ik heb hier veel over nagedacht. Is het zo simpel? Om het te verwoorden wel, maar om er naar te leven, er ook onbewust naar te handelen, is andere koek! Je kan het dus worden, sterker: je kan het ZIJN. In dit besef zijn kerken en religies, maar ook de verhalen in de Bijbel (in den beginne), dus niet meer dan hulpmiddelen, vehikels om tot dit doel te komen. Is dit doel dan de zin van het bestaan, van het leven? Zijn wij hiertoe op aarde?

 

To be continued,

Rob

 

PS

Gaat verder gelukkig nog steeds goed met mij en Joke

Lieve vriend(inn)en,

 

Ik ben er stil van geworden en toch juich ik van binnen bij het lezen van de reacties op mijn vorige blog. Wonderlijk wat woorden kunnen doen. Ik heb uiteraard nagedacht over deze respons en de strekking ervan. Wat mooi om zoiets - ik zou haast zeggen spiritueels - bij mensen op te roepen. Natuurlijk wil iedereen het goede voorbeeld geven, maar hier speelt kennelijk nog iets anders. Waarschijnlijk ook geinspireerd door de Paas-gedachte, ging ik mij afvragen of inderdaad het lijden van mensen leidt tot meer bewustzijn bij anderen over het geschenk van het leven en de wijze waarop je daar inhoud aan geeft. Dat zou toch prachtig zijn en een parallel met Jezus dringt zich dan op. Hoewel ik niets moet hebben van het instituut Kerk en de onvrijheid van religies, word je je als mens steeds bewuster van de meerdere dimensies van het leven, het 'mens-zijn'. Onlosmakelijk met mijn 'ik' is er verbondenheid met 'iets' dat groter is dan mijzelf, zo voelt dat althans. Mooi. Ik ga hier nog eens rustig over door-filosoferen en kom er wel weer op terug. Voor nu: de 1-jaars controle van mij en de LVAD (mijn steunhart) heeft goede resultaten opgeleverd. Alleen mijn schildklier heeft een te trage werking. Daar gaan we binnenkort met de internist nog aan werken. Voor de volgende controle hoef ik pas in juni weer terug te komen.

 

Wordt vervolgd,

Rob

Lieve mensen,

 

Reden voor een feestje. Ik voel me jarig, omdat ik vandaag mijn steunhart één jaar heb! En wat een fantastisch gevoel elke dag, dat ik er nog mag zijn onder iedereen die me dierbaar is. Jullie dus ook! Ik kan het gevoel niet omschrijven, maar het voelt 'rijk' zeg maar. En dan begint de lente ook nog eens zo uitbundig! Wat wil een mens nou eigenlijk nog meer? Nou ja, ik kan nog wel een paar dingen bedenken, maar toch. Ik begin me wel steeds nadrukkelijker bezig te houden met de vraag, waarom ik deze 'blessuretijd' nog gekregen heb. Want zo voelt het wel, een geschenk. Een verlenging van de 'wedstrijd' om nog één doelpunt te maken, of zomaar? Ik denk dat het leven een doel heeft en dat is volgens mij om er achter te komen, dat 3 criteria van wezenlijk belang zijn hierbij.

1. We zijn er om elkaar te helpen, nietwaar?

2. Behandel een ander, zoals jezelf ook behandeld wil worden, toch?

3. Handel volgens de wetmatigheden van het 'welbegrepen eigenbelang'.

Deze laatste vraagt enige toelichting. Belangrijk is om je bijtijds te realiseren, dat het geven van 'energie' aan anderen of dit nu gewoon aandacht of concreet helpen is, begrenst is. Ga je over de limiet, dan gaat dit onherroepelijk ten koste van jouzelf. Dat is dus duidelijk ook weer niet de bedoeling, want als jezelf onvoldoende energie hebt kan je het ook niet meer aan anderen geven. Zo simpel is het. Maat houden en mild zijn voor jezelf. Hoewel ik natuurlijk ook de waarheid niet in pacht, heb ik toch het idee, dat ik er niet ver vanaf zit hiermee. Hoe dan ook, doe er je voordeel mee, want ik ben er met hard vallen en weer opstaan achter gekomen. Zo, genoeg voor vandaag, ik ga nu lekker naar buiten toe.

 

Veel liefs,

Rob

Hallo lieve mensen,

 

Voor de verandering schrijf ik weer een stukje. Het gaat goed met Rob elke dag naar buiten en revalidatie. Hij voelt zich ook elke dag een beetje sterker worden. Vorige week  vrijdag naar de kaakchirurg geweest er moest een kies en tand eruit. Ging de hele week goed behalve vannacht, Rob moest voor de bloedverdunner zichzelf een paar dagen prikken (wat ze in het ziekenhuis ook doen) en donderdag mocht hij weer zijn eigen bloedverdunner innemen, niets aan de hand in de middag ging er een hechting los in zijn mond. Tegen een uur of twee vannacht ging het ongelooflijk veel bloeden in zijn mond eerst moest ik de huisartsencentrale bellen maar toen zei Rob bel maar 112 zo gezegd zo gedaan op de brancard weer naar Leiden toen ik aan kwam lag Rob er al, hij lag te wachten op de kaakchirurg die heeft er weer hechtingen in gedaan, maar het was wel even schrikken. Maar het heeft 1 voordeel wij zijn nog NOOIT zo kort op de EHBO geweest.

 

Verder is alles goed met ons.

 

Veel liefs Joke

Lieve mensen,

 

Op speciaal verzoek van Margo en Marianne van het LUMC plaats ik een foto van mijn nieuwe wintermuts met flappen. Ook vandaag met dit heerlijke vriesweer buiten geweest in het parkje aan de overkant. Zo fijn om nu ook in de winter lekker buiten te kunnen zijn. Veel schaatsplezier en sneeuwballen gewenst!

 

Cheers,

Rob

 

Lieve mensen,

 

Om maar even een oude tegeltjeswijsheid van stal te halen is 'Geen nieuws, Goed nieuws' zeker van toepassing geweest de afgelopen maand. Gaat gelukkig dus nog steeds goed (even afkloppen!) en ik voel me goed. Krijg weer vertrouwen in de toekomst en we hebben zelfs - voor het eerst sinds 7 jaar - een korte vakantie geboekt in de 1e week van mei in het mooie en altijd gezellige Zuid-Limburg(Vaals). Moet a.s. dinsdag nog wel naar de Internist om eens te laten kijken naar die rare 'puntbloedingen' die regelmatig op mijn huid verschijnen. Eind februari ook nog naar de kaakchirurg voor het verwijderen van een niet meer te redden kies en hoektand. Het is niet anders. Vanavond lekker uit eten met Jan en Ellen en Willy naar Restaurant Chipparus in het Green Parkhotel hier aan de overkant om de verjaardag van Joke alsvast met hun te vieren. Komende zaterdag viert ze haar verjaardagfeest, maar daar kunnen zij niet bij zijn. Goede vooruitzichten dus. Misschien nog schaatsen op natuurijs deze week of gewoon genieten van de mooie sneeuw die waarschijnlijk deze week ook bij ons in het Westen gaat vallen. Ik heb een mooie warme pet met oorflappen en een lekkere sjaal gekocht. Dus laat de winter maar komen zou ik zeggen.

 

Tot de volgende keer,

Rob

 

 

 

Lieve mensen,

 

Goed nieuws! Gisteren voor controles weer in de polikliniek van het LUMC geweest. De uitslagen waren goed en dus hoef ik pas over 3 maanden weer terug te komen voor de 1-jaarscontrole. Dat betekent een uitgebreide controle die 1 jaar na de operatie wordt gedaan. Dat is dus even andere koek dan 1 of 2 keer per week! Alleen wel voor de revalidatie natuurlijk nog 2 keer per week naar Leiden, maar dat is alleen maar nuttig en gezellig. Wel krijg ik nog een oproep van Hematologie (bloedziekten) voor een bezoek aan de poli vanwege vlekken op mijn huid, die lijken op bloeduitstortingen. Momenteel weet men niet wat het is, hoewel er indicaties zijn, dat het samenhangt met mijn LVAD. Men wil de diagnose toch wel vroegtijdig stellen in verband met een eventuele ingreep o.i.d. Voorlopig niks om me zorgen over te maken. Vanmiddag nog even naar de tandarts en dan op naar de feestdagen. Joke is al druk en krijgt het nog veel drukker met alle voorbereidingen en boodschappen die nog in huis gehaald moeten worden. Je moet er wat voor over hebben om het de gasten met Kerst naar de zin te maken!

 

Happy holidays,

Rob